21/05/18

Alexandre Magno

Alexandre Magno é un dos conquistadores máis grandes de todos os tempos. As súas fazañas militares convertéronse en lendas e manteñen vivo o seu nome séculos despois da súa morte. 
Alexandre naceu no 356 a.C en Macedonia. Seu pai foi Filipo, un dos guerreiros e militares máis grandes do seu tempo; conquistador e fundador do reino de Macedonia. A súa nai, Olimpia, dedicouse ao culto de Dionisios (deus do viño e da éxtase). Olimpia, habitualmente, contáballe que o seu verdadeiro pai era Zeus (rei dos deuses) e que a fecundou transformado nunha serpe (iso quería dicir que era un semideus). Estas historias nunca foron confirmadas, pero conseguiron que Filipo e Alexandre se convertesen en rivais. 
A educación de Alexandre estivo a cargo de Aristóteles (un dos filósofos máis importantes de Grecia) que lle falou sobre a guerra de Troia e de Aquiles (outro semideus) que logrou proezas incribles das que os gregos seguían a falar.
Alexandre propúsose superar a Aquiles, pero Filipo tiña outros plans e exiliou ao seu fillo.
Alexandre volveu a Macedonia pouco tempo antes da morte de Filipo (asasinado por un membro da súa garda persoal) e aos 20 anos xa era líder dun dos exércitos máis importantes de Grecia, que, grazas a ambición de poder e gloria motivou para conquistar Persia, imperio que seu pai nunca foi capaz vencer. Así, deu comezo unha viaxe de 11 anos para Alexandre e o seu exército de 30.000 homes cos que superou todo tipo de obstáculos e logrou o que ningún outro militar. Conquistou 30 millóns de quilómetros dende Grecia ata Afganistán. Foi nombrado faraón de Exipto e señor de Asia.
Seu éxito debeuse en gran medida a determinación, valentía, afouteza e carisma que mantiña motivados aos seus homes, ademais das súas brutales técnicas temidas por calquera que se lle achegase. Pero co tempo o ego e a arrogancia adueñaronse de Alexandre, que acabou convertido nun tirano que mataba a calquera que estivese en desacordo coas súas ideas. Tras 8 anos as súas tropas negáronse a avanzar máis e con menos homes voltou a Persia polo deserto do Sáhara, aínda que iso lle costase outra parte do exército. Despois dunha das súas campañas máis desatrosas, Alexandre instalouse en Babilonia e morreu aos 32 anos de causas todavía descoñecidas (posto que o seu corpo perdeuse entre saqueos, guerras e desastres naturais) Ate o día de hoxe, os arqueólogos seguen buscando os seus restos. 
Alexandre uniu mundos, mesturou o Oriente co Occidente e inspirou a outros estrategos como Xulio César, Napoleón ou George Washington.


                                         Mosaico de Alexandre na batalla de Issos










29/04/18

A Pirámide de Keops

                                                    A PIRÁMIDE DE KEOPS

Kheops-Pyramid.jpg
A pirámide de Keops (tamén coñecida como a pirámide de Giza) é a máis antiga das sete marabillas do mundo e a única que aínda permanece, ademais de ser a maior das pirámides de Exipto. A pirámide construiuse aproximadamente sobre o ano 2550 a.C. O arquitecto da pirámide foi Hemiunu.

Estímase que a pirámide construiuse cuns 2,3 millóns de bloques de pedra, cuxo peso medio é de dous toneladas e media aínda que algúns pesan ata setenta toneladas. Orixinalmente cuberto por 27000 bloques de pedra caliza branca,pulidos,de varias toneladas cada unha. Mantivo esta forma ata principios do século XIV,cando un terremoto rompeu parte o forro de pedra calcaria.

A pirámide conta con tres cámaras principais,dúas situadas no centro da pirámide,actualmente chamada a cámara do rei e a cámara da raíña,e a outra no soto,a cámara subterranea.

Cámaras e pasajes interiores:
Acceso orixinal,na cara norte,obstruído.

Acceso actual,ordenado abrir por Al-Mamún.

Bloques de de granito,que selaban o acceso ao pasaje superior.

Cámara subterránea.

pasje de acceso a Gran Galería.

Cámara da raiña.

Cámara do rei e cámaras de descarga.

Antecámara

Canles de ventilación.

Pasaje perforado que comunica coa Gran Galería e a cámara subterránea.

28/04/18

Keops, o faraón máis odidado




Jufu, faraón pertencente á cuarta dinastía e máis conocido como Keops, a súa traducción grega, é un dos faraóns máis destacados da historia exipcia ao ser o creador da Gran Piramide de Guiza, e ao mesmo tempo un dos máis odiados. A maior parte de datos que temos sobre Keops proveñen do testemuño do historiador Heródoto, non obstante moitas das afirmacións do mesmo foron desmentidas polo que a fiabilidade dos datos que obtemos del é cuestionable.

Estilo de goberno

Unha das razóns por la que se cree Keops foi tant odiado é porque arrebatou unha gran cantidade de poderes e riquezas ó clero, prohibindo facer ofrendas nos templos e saqueando as riquezas dos mesmos, por isto Keops é considerado por moitos como un tirano que empobreceu Exipcio cos seus moitos gastos no que destaca o da construccion da piramide, porén a evidencia mostra que foi un gran administrador económico e non empobreceu Exipcio de ningún xeito.

A Gran Piramide de Guiza

A Gran Piramde de Guiza é, como indica o seu nome, unha das máis grandes pirámides de Exipcio. Foi mandada construir por Keops como lugar de descanso do seu cadáver e unha das cousas que fan esta piramide tan especial é que foi construída por obreros experimentados liderados por capataces con amplios coñecementos en xeometría e astriloxía en lugar de por escravos. Emporiso isto supuso un gran gasto económico e, aínda que non é posible confirmalo, Herodoto afirmou que para financiar a construción da piramide, Keops prostitui á súa filla.
Tamén dise que a mesma pediu a todos aqueles que a contrataron lle desen unha pequena pedra e que con moitas delas construiu a piramide que se atopa no medio das tres de Micerinos, Kefren e Keops


Descendencia

Meritites foi a muller de Keops e xuntos deron nacemento a cinco fillos e unha filla. O seu fillo maior, Kaubab non viviu para suceder a Keops e no seu lugar reinaron Dyedefra; Jafra, máis coñecido como Kefrén; Dyedefhor e Baefra




Curiosidades

A pesar de todo o traballo que foi necesario para construila, na Gran Piramide de Guiza nunca se atopou a momia de Keops, nin na camara subterránea nin na pirámide da raiña. A razón é descoñecida pero  unha hipótese comunmente aceptada é a de que a tumba foi saqueada como ocorrera coas doutros faraóns de dinastías anteriores e por iso nunca se atopou o cadaver.


26/04/18

CULTURA 
 MESOPOTÁMICA

A cultura en Mesopotamia era moi rica debido aos diferentes pobos que habitaban na rexión.
Non obstante, case toda a cultura mesopotámica descendeu dos sumerios, incluída a relixión, politeísta e antropomórfica. Como politeísta, creron en moitos deuses que representaban, como en Exipto, os fenómenos da natureza. Os deuses mesopotámicos eran as dúas entidades do ben e do mal. Cada cidade tiña o seu deus protector. Entre as deidades principais atopábanse:
Marduk, o deus da cidade de Babilonia e do comercio; Shamash, o deus do sol e a xustiza; Anu, o deus do ceo; Enlil, deus do aire e da auga; Ishtar, a deusa do amor e da guerra e Tammuz, deusa da vexetación.
O pobo mesopotámico viu a relixión como un medio de recompensas inmediatas e mundanas, non creron na vida despois da morte. Os rituais relixiosos, dirixidos por sacerdotes, realizáronse no templo ( ziggurat ), o centro de toda a relixión. Estes templos, ás veces, tamén abrigaron o hórreo e os talleres. Nelas poderían coñecer as accións e definir os criterios para a distribución de excedentes agrícolas levados aos agricultores. En Mesopotamia, a arquitectura destaca pola construción de templos e palacios, como ziggurats, esculpidos e pintados con temas relixiosos, deportivos e militares.
Foi, no entanto, no campo científico que os mesopotámicos lograron maior protagonismo. Ao observar o ceo para descifrar a vontade dos deuses, os sacerdotes acumularon a información da que, pouco a pouco, elaborouse un coñecemento exacto dos fenómenos celestes e determinando a ciencia da astroloxía.



18/04/18

NEFERTITI
Neferu Atón Nefertiti (1.370 a.C-1.330 a.C)foi unha reina da dinastía XVII de Exipto,a segunda Gran Esposa de Akenatón,su nome tradúcese como "Bondad de Atón,la bella ha llegado".
seu reinado distínguese pola frecuencia con que realizáronse representaciones monumentales que evocaban a parella real na intimidad,en especial a proximidad das súas fillas.
o pai de Nefertiti era Ay,quen máis tarde alcanzó o rango de faraón,sucedendo a Tutankamón,tras a súa morte prematura,a nai de Nefertiti era Tey,ainda que dícese que non era a súa nai porque non portaba o título de "Madre Real de la Gran Esposa del Rei,senon o de "Gobernante".
Seu pai Ay contraxo nupcias novamente con Tey e de esa unión nacería Mutnedymet que era media irmá de Nefertiti.
A data da boda e acceso ao trono de Nefertiti non se poden determinar con exactitud,o máis podible é que haya sido desposada cando Akenatón ascendió a corregente do seu pai Amenhotep III,como paso previo á sucesión.

15/04/18


O Templo de Lúxor



O Templo de Lúxor situase no centro da antiga Tebas. Foi construído nas dinastías XVII e XIX exipcias. Estaba consagrado ao deus Amón.

Na época romana foi parcialmente transformado en campo militar.

A construccion foi ordenada por Amenofis III a o seu arquitecto Amenhotep (fillo de Hpu).Este último edificou un templo completo. Estaba constituído por: 
  • Naos: (vivenda de deuses) e a sala máis importante dos templos exipcios e de Grecia. 
  • O santuario da barca: Situase na sala de ofrendas.
  • A sala de ofrendas: Esta decorada con imaxes relixiosas en honor de Ámone Min. En esta estancia Alexandro Magno, que aparece representado ante Ámon construiu un deposito de barcas que tamen consta dun santuario.

Todo esta precedido dunha sala hipostila aberta nun gran patio cadrado, o "patio solar", rodeado por tres dos seus lados dunha dobre hilera de sesenta e catro columnas papiriformes. As salas de cueta ao igual que a sala hipostila, se elevan sobre unha plataforma con unha gran inspiración dedicatoria.


Como fixo en Karnak para o patio do seu pai Amenhotep III destruíu sen dubida un templo máis antigo diante do cal debía encontrarse a capilla edificada por Hatshepsut. De feito a estrutura interna esta en parte construída con bloques reutilizados provenientes dun edificio anterior dificilmente accesibles, estes bloques son todavia as zoas orientais do templo que foron modificados na época greco - romana. Aqui encontrouse cartuchos gravados de Tutmosis IV.



12/04/18

CODIGO DE HAMMURABI


CÓDIGO DE HAMMURABI



É un dos conxuntos de leis máis antigos que se atoparon e tamén un dos exemplares mellor conservados de este tipo de documentos creados na antigua Mesopotamia.

Foi escrito no 1750 a.C. polo daquela rei de Babilonia Hammurabi.


Este rei o que fixo é unificar os códigos existentes nas ciudades do imperio babilónico.
Trátase de 282 leis grabadas nun bloque de basalto duns 2.50 metros de altura por 1.90 metros de base.
Na zona superior está representado Hammurabi a pe, diante do dios Sol de Mesopotamia, Shamash,.
Debaixo aparecen inscritos en caracteres cuneiformes acadios as leis.




Así mesmo colocaron outros exemplares similares o longo do reino, nas prazas de cada cidade, por petición do rei, para que así todos os cidadáns poideran coñecer tanto as leis como os castigos, impedindo así que cada un tomara a xustiza pola súa man, pois sin lei escrita que os xueces houberan de aplicar obrigatoriamente, era fácil que cada un actase como máis lle conviña.

O código está escrito en primeira persoa e relata como os deuses elixen a Hammurabi para que alumbre ó país e así asegurar o benestar da xente.
Isto é así porque nas culturas do Próximo Oriente Antiguo, son os deuses quenes dictan as leis aos homes, por iso as leis son sagradas. Neste caso é o dios Samash, o dios do Sol, deus da xustiza, quen entrega as leis ó rei Hammurabi de Babilonia.
Antes de que chegara Hammurabi ao poder eran os sacerdotes do deus Samash os que exercían como xueces, por iso Hammurabi estableceu que foran os seus funcionarios quenes realizasen este traballo, así merma o poder dos sacerdotes e fortalece a do propio monarca.

Este código non distingue entre dereito civil e penal, son leis que regulan asuntos de vida cotiá e que castigan delitos.

Ten o seguinte contido:
  • A xerarquización da sociedade:
Existen tres grupos, os homes libres, os mushkenum (de categoría intermedia, servos) e os esclavos.

  • Os precios:
Os honorarios dos médicos varían según atenda a un home libre ou a un escravo.
  • As penas:
Aparece inscrita toda una escala de penas según os delitos e crímenes cometidos.
A base de esta escala é a Lei de Talión.

  • Os salarios:
Varían según a natureza dos traballos realizados.
  • O funcionamento  xudicial:
A xustiza impártena os tribunais e pódese apelar ó rei. Os fallos deben plasmarse por escrito.
  • A responsabilidade profesional:
Un arquitecto que construíu una casa e si esta cai a baixo sobre os seus ocupantes e lles causou a norte é condenado a pena de morte.

O texto do código tamén nos serve para saber cales eran os delitos máis frecuentes da época.
Nas penas aplicadas en cada delito destínguese se hai intencionalidade ou non, e tamén distingue cal é a "categoría da víctima e a do agresor".
Así a pena e maior si fixo a drede ou menor si foi por accidente, maior si a víctima é un home libre e menor si é un escravo.

A maioría das penas que aparecen no código son pecuniarias (multas) ainda que tamén existe a pena de mutilización e incluso pena de morte.

Nalgúns casos a lei opta por aplicar Talión é dicir, facer ó agresor o mesmo que lle fixo a víctima, sempre e cando ambos sexan da mesma "categoría".
No caso de que o agresor sexa dunha categoría superior que o da victima, non se aplicará Talión senón que se condena a unha pena pecuniaria.

Ademáis da aplicación da lei de Talión, podemos decir tamén que é o debandito código un dos exemplos máis antigos da aplicación do " principio de presunción de inocencia" xa que tanto o acusado como o acusador teñen a oportunidade de aportar probas.

Na actualidade o código está conservado no Museo do Louvre de París (Francia)


Xa que a estela foi encontrada en Susa, donde no 1200 a.C. foi levada como botín de guerra polo rei de Elam.