18/04/18

NEFERTITI
Neferu Atón Nefertiti (1.370 a.C-1.330 a.C)foi unha reina da dinastía XVII de Exipto,a segunda Gran Esposa de Akenatón,su nome tradúcese como "Bondad de Atón,la bella ha llegado".
seu reinado distínguese pola frecuencia con que realizáronse representaciones monumentales que evocaban a parella real na intimidad,en especial a proximidad das súas fillas.
o pai de Nefertiti era Ay,quen máis tarde alcanzó o rango de faraón,sucedendo a Tutankamón,tras a súa morte prematura,a nai de Nefertiti era Tey,ainda que dícese que non era a súa nai porque non portaba o título de "Madre Real de la Gran Esposa del Rei,senon o de "Gobernante".
Seu pai Ay contraxo nupcias novamente con Tey e de esa unión nacería Mutnedymet que era media irmá de Nefertiti.
A data da boda e acceso ao trono de Nefertiti non se poden determinar con exactitud,o máis podible é que haya sido desposada cando Akenatón ascendió a corregente do seu pai Amenhotep III,como paso previo á sucesión.

15/04/18


O Templo de Lúxor



O Templo de Lúxor situase no centro da antiga Tebas. Foi construído nas dinastías XVII e XIX exipcias. Estaba consagrado ao deus Amón.

Na época romana foi parcialmente transformado en campo militar.

A construccion foi ordenada por Amenofis III a o seu arquitecto Amenhotep (fillo de Hpu).Este último edificou un templo completo. Estaba constituído por: 
  • Naos: (vivenda de deuses) e a sala máis importante dos templos exipcios e de Grecia. 
  • O santuario da barca: Situase na sala de ofrendas.
  • A sala de ofrendas: Esta decorada con imaxes relixiosas en honor de Ámone Min. En esta estancia Alexandro Magno, que aparece representado ante Ámon construiu un deposito de barcas que tamen consta dun santuario.

Todo esta precedido dunha sala hipostila aberta nun gran patio cadrado, o "patio solar", rodeado por tres dos seus lados dunha dobre hilera de sesenta e catro columnas papiriformes. As salas de cueta ao igual que a sala hipostila, se elevan sobre unha plataforma con unha gran inspiración dedicatoria.


Como fixo en Karnak para o patio do seu pai Amenhotep III destruíu sen dubida un templo máis antigo diante do cal debía encontrarse a capilla edificada por Hatshepsut. De feito a estrutura interna esta en parte construída con bloques reutilizados provenientes dun edificio anterior dificilmente accesibles, estes bloques son todavia as zoas orientais do templo que foron modificados na época greco - romana. Aqui encontrouse cartuchos gravados de Tutmosis IV.



12/04/18

CODIGO DE HAMMURABI


CÓDIGO DE HAMMURABI



É un dos conxuntos de leis máis antigos que se atoparon e tamén un dos exemplares mellor conservados de este tipo de documentos creados na antigua Mesopotamia.

Foi escrito no 1750 a.C. polo daquela rei de Babilonia Hammurabi.


Este rei o que fixo é unificar os códigos existentes nas ciudades do imperio babilónico.
Trátase de 282 leis grabadas nun bloque de basalto duns 2.50 metros de altura por 1.90 metros de base.
Na zona superior está representado Hammurabi a pe, diante do dios Sol de Mesopotamia, Shamash,.
Debaixo aparecen inscritos en caracteres cuneiformes acadios as leis.




Así mesmo colocaron outros exemplares similares o longo do reino, nas prazas de cada cidade, por petición do rei, para que así todos os cidadáns poideran coñecer tanto as leis como os castigos, impedindo así que cada un tomara a xustiza pola súa man, pois sin lei escrita que os xueces houberan de aplicar obrigatoriamente, era fácil que cada un actase como máis lle conviña.

O código está escrito en primeira persoa e relata como os deuses elixen a Hammurabi para que alumbre ó país e así asegurar o benestar da xente.
Isto é así porque nas culturas do Próximo Oriente Antiguo, son os deuses quenes dictan as leis aos homes, por iso as leis son sagradas. Neste caso é o dios Samash, o dios do Sol, deus da xustiza, quen entrega as leis ó rei Hammurabi de Babilonia.
Antes de que chegara Hammurabi ao poder eran os sacerdotes do deus Samash os que exercían como xueces, por iso Hammurabi estableceu que foran os seus funcionarios quenes realizasen este traballo, así merma o poder dos sacerdotes e fortalece a do propio monarca.

Este código non distingue entre dereito civil e penal, son leis que regulan asuntos de vida cotiá e que castigan delitos.

Ten o seguinte contido:
  • A xerarquización da sociedade:
Existen tres grupos, os homes libres, os mushkenum (de categoría intermedia, servos) e os esclavos.

  • Os precios:
Os honorarios dos médicos varían según atenda a un home libre ou a un escravo.
  • As penas:
Aparece inscrita toda una escala de penas según os delitos e crímenes cometidos.
A base de esta escala é a Lei de Talión.

  • Os salarios:
Varían según a natureza dos traballos realizados.
  • O funcionamento  xudicial:
A xustiza impártena os tribunais e pódese apelar ó rei. Os fallos deben plasmarse por escrito.
  • A responsabilidade profesional:
Un arquitecto que construíu una casa e si esta cai a baixo sobre os seus ocupantes e lles causou a norte é condenado a pena de morte.

O texto do código tamén nos serve para saber cales eran os delitos máis frecuentes da época.
Nas penas aplicadas en cada delito destínguese se hai intencionalidade ou non, e tamén distingue cal é a "categoría da víctima e a do agresor".
Así a pena e maior si fixo a drede ou menor si foi por accidente, maior si a víctima é un home libre e menor si é un escravo.

A maioría das penas que aparecen no código son pecuniarias (multas) ainda que tamén existe a pena de mutilización e incluso pena de morte.

Nalgúns casos a lei opta por aplicar Talión é dicir, facer ó agresor o mesmo que lle fixo a víctima, sempre e cando ambos sexan da mesma "categoría".
No caso de que o agresor sexa dunha categoría superior que o da victima, non se aplicará Talión senón que se condena a unha pena pecuniaria.

Ademáis da aplicación da lei de Talión, podemos decir tamén que é o debandito código un dos exemplos máis antigos da aplicación do " principio de presunción de inocencia" xa que tanto o acusado como o acusador teñen a oportunidade de aportar probas.

Na actualidade o código está conservado no Museo do Louvre de París (Francia)


Xa que a estela foi encontrada en Susa, donde no 1200 a.C. foi levada como botín de guerra polo rei de Elam.